foto1
foto1
foto1
foto1
foto1

Kwatery górskie „Bieszczadzki Brat” to miejsce wyjątkowe, zupełnie inne niż wszystkie. To tu nowoczesność zazębia się z bieszczadzką tradycją. Tutaj czas płynie niczym wolny strumień, którego szum koi nasze myśli i serca, a wypoczynek smakuje jak jego nieskazitelna woda. Właśnie z myślą o najbardziej wymagających, a zarazem szukających wytchnienia dla duszy turystów, Bieszczadzki Brat stworzył miejsce oddalone od codziennego zgiełku o wysokim standardzie przy zachowaniu atrakcyjnych cen.


KONTAKT Z NAMI:
tel.: 785 515 231
e-mail: bieszczadzkibrat@wp.pl

Bieszczadzki Brat Wita!

Bieszczadzki Brat

Kwatery w Bieszczadach - OBIEKT CAŁOROCZNY

Atrakcje okolicy

Berezka

(dawn. Bereska) – miejscowość agroturystyczna w województwie podkarpackim, nad potokiem Bereźnica, przy szosie z Hoczwi do Polańczyka. Nie mylić z położoną 21 km. na północ, przy szosie z Sanoka do Przemyśla, opustoszałą wsią o tej samej nazwie Berezka.

 

  

 

 


 

Ruiny murowanej trójdzielnej cerkwii unickiej p.w. Przemienienia Pańskiego z 1868 r.

Kiedyś była to piękna świątynia wybudowana z kamienia. Powstała w 1868 r. z fundacji właściciela folwarku Żurowskiego. Jej bryła była oryginalna, miała ośmioboczną, nieproporcjonalnie dużą w stosunku do prezbiterium i przedsionka nawę. Została celowo zniszczona. W latach 50-tych pracownicy tutejszej spółdzielni produkcyjnej zerwali z niej blachę i rozpoczęła się powolna dewastacja. Dziś wnętrze zarośnięte pokrzywami oraz drzewami na gzymsie koronacyjnym. W latach 50-tych była szansa, aby cerkiew została przekształcona w kościół rzymokatolicki niestety bez skutku.

 

 

 

 


 

Obok ruin znajduje się wybudowany w latach 80-tych kościół.

Filialny kościół rzymskokatolicki zbudowany w XIX wieku z przeznaczeniem na kaplicę greckokatolicką.Można tu spotkać jeszcze stare dęby szypułkowe, modrzewie europejskie, sosnę wejmutkę, daglezje zieloną, dąb czerwony, buk pospolity, lipa szerokolistna i drobnolistna, jesion wyniosły, brzozę brodawkowatą, grab pospolity, topolę, świerk, kasztanowiec biały i inne. Na miejscu spalonego dworu zachowane były do niedawna fragmenty tarasów, wałów i ramp ziemnych. Najstarsze fortyfikacje dworu pochodzą z XVI i XVII wieku. W latach osiemdziesiątych zostały one częściowo zniwelowane. Na ich miejscu wybudowano boisko sportowe. Wycięto wówczas szereg parkowych drzew.

 

 

 

 


Szlaki turystyczne w Berezce

1. Ścieżka spacerowa „Wiśnia" - znaki niebieskie, trasa wokół Berezki wiodąca na szczyt Wiśnia.
2. Ścieżka spacerowa „Kiczera" - znaki zielone, trasa wokół Berezki, wiodąca na szczyt Kiczera
3. Ścieżka spacerowa „Pasieki" - znaki żółte - stanowi łącznik do ścieżki "Kamieniec",
4. Ścieżka spacerowa „Kamieniec" - znaki czerwone, wiodąca na szczyt Kamieniec.

Szlak rowerowy w Berezce

1. Przez wieś przebiega zielony szlak rowerowy, oraz odcinek łącznikowy, wchodzący w skład sieci szlaków „Zielony Rower".


 

Zapora w Solinie

Zbiornik ma powierzchnię ok. 22 km² i największą w Polsce pojemność (472 mln m³). Jezioro ma bardzo rozwiniętą linię brzegową (ok. 166 km przy średnim stanie wody z lustrem na poziomie 420 m n.p.m.), z licznie występującymi zatoczkami – ujściami strumieni. Maksymalna głębokość zbiornika to 60 m przy zaporze. Poniżej zapory znajduje się elektrownia wodna o mocy 200 MW. W wodach zbiornika występuje obecnie duża rozmaitość gatunków ryb. Głównie spotykane są sandacze oraz okonie, ale również duże okazy boleni, leszczy i płoci, szczupaków, sumów, karpi i kleni. Liczne okazy dorodnych karpiowatych można obserwować w wodach jeziora z korony zapory: korzystają one tu z obfitego dokarmiania przez zwiedzających zaporę turystów. Z ciekawostek: obliczono, że na skutek częstych zmian wysokości lustra wody oraz niszczącej działalności fal do zbiornika dostaje się ok. 200 tys. m³ materiału skalnego rocznie, powodując przyspieszone zasypywanie jeziora.

 


Wodospad Sine Wiry

Sine Wiry to rezerwat krajobrazowy o powierzchni 450 ha, znajdujący się na terenach dawnych wsi Łuh, Zawój i Polanki. Na rezerwat ten przypada kilkukilometrowy odcinek rzeki Wetlina, oraz południowe stoki wzgórza Połoma (776m n.p.m.) porośnięte głównie lasem bukowo-jodłowym. Najbardziej charakterystyczną, jedną z najpiekniejszych i najłatwiej dla turysty dostępną częścią rezerwatu jest przełom Wetliny przebijającej się przez liczne progi skalne u stóp Połomy. Rezerwat to wielkie bogactwo flory, oraz żyjącej tu fauny.

 

 

 

 

 


Muzeum Przyrodnicze BdPN w Ustrzykach Dolnych

Początki muzeum sięgają 1968 r., kiedy to z inicjatywy „Społecznego Komitetu Organizacyjnego Muzeum Fauny Bieszczadzkiej” i miejscowych myśliwych rozpoczęto gromadzenie eksponatów przyrodniczych. W 1974 r. przystąpiono do budowy nowego obiektu, którego otwarcie nastąpiło po 12 latach. W 1991 r. muzeum zostało przekazane Bieszczadzkiemu Parkowi Narodowemu. Na jego bazie powstał Ośrodek Naukowo-Dydaktyczny BdPN, który prowadzi działalność naukową, dydaktyczną oraz muzealną.

Muzeum mozna zwiedzać od wtorku do soboty w godz. 900 - 1700 (od 15 listopada do 15 kwietnia w godz 8:00 - 16:00), dodatkowo w okresie letnim (lipiec-sierpień) jest czynne również w niedziele w godz. 900 - 1400
PTTK Strzelin


Skansen w Sanoku

Park Etnograficzny w Sanoku należy do najpiękniejszych muzeów na wolnym powietrzu w Europie (malownicze położenie na prawym brzegu Sanu u podnóża Gór Sanocko-Turczańskich dość wiernie odzwierciedla fizjografię Podkarpacia).

Pod względem ilości obiektów jest największym skansenem w Polsce.
Na obszarze 38 ha prezentowana jest kultura polsko-ukraińskiego pogranicza we wschodniej części polskich Karpat (Bieszczady, Beskid Niski) wraz z Podkarpaciem. Poszczególne grupy etnograficzne (Bojkowie, Łemkowie, Pogórzanie i Dolinianie) posiadają oddzielne sektory ekspozycyjne znakomicie dostosowane do fizjografii terenu.
Odtwarzając typowe układy zabudowy wsi i zagospodarowania zagród na terenie Muzeum zgromadzono ponad 100 obiektów budownictwa drewnianego z okresu od XVII do XX wieku, gdzie obok budynków mieszkalnych, mieszkalno-gospodarczych i gospodarczych, w Parku znajdują się również obiekty sakralne (XVII-wieczny kościół, dwie XVIII-wieczne cerkwie bojkowskie, jedna okazała cerkiew łemkowska z samego początku XIX w. i kilka malowniczych kapliczek), budynki użyteczności publicznej (szkoła wiejska, zajazd) oraz obiekty przemysłowe (młyn wodny, wiatraki, kuźnie). Zarówno świątynie jak i większość budynków mieszkalnych oraz gospodarczych, posiadają w pełni urządzone i udostępnione do zwiedzania wnętrza (m.in. warsztaty rzemieślnicze: tkackie, garncarza, kołodzieja, wytwórcy drewnianych łyżek, koszy wiklinowych itp.).
Na terenie Parku Etnograficznego urządzono wspaniałą stałą ekspozycję malarstwa ikonowego pt. Ikona karpacka, na której zaprezentowano ponad 220 ikon (od XV do XX w.), ukazujących pełny rozwój tego typu malarstwa w strefie polskich Karpat.
Dopełnieniem działalności wystawienniczej są wystawy czasowe organizowane ze zbiorów własnych (na ekspozycjach i w magazynach znajduje się bowiem blisko 30.000 muzealiów skupiających zabytki z zakresu kultury ludowej, kultury mieszkańców podkarpackich miast i miasteczek, w tym bogate kolekcje ikon, oleodruków, judaików, zegarów, naczyń miedzianych, ceramiki, kilimów oraz innych przedmiotów z zakresu sztuki i rzemiosła artystycznego).
Muzeum prowadzi znaczącą działalność wydawniczą – systematycznie ukazują się Materiały Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku (rocznik o charakterze regionalnym poświęcony etnografii Podkarpacia) oraz czasopismo naukowe Acta Scansenologica(traktujące o problemach muzeów skansenowskich w Polsce i na świecie).
Więcej na skansensanok.pl


Połoniny

W Bieszczadach rozróżniamy kilka pasm, wśród których znajduje się także pasmo połonin, skupiające w sobie Połoninę Wetlińską (1255m n.p.m), sąsiadującą z nią Połoninę Caryńską (1297m n.p.m), a także najwyższy szczyt polskich Bieszczadów - Tarnicę, wznoszącą się na wysokość 1346m n.p.m.

Połonina Wetlińska
Połonina Wetlińska jest jednym z najbardziej znanych i najczęściej odwiedzanych bieszczadzkich miejsc. Jest doskonałym punktem widokowym, szczególnie jesienią oraz zimą kiedy to niejednokrotnie mamy do czynienia ze zjawiskiem inwersji temperatury, która zwiększa widzialność do 150-200km, powodując, iż z Wetlińkiej widoczne są min. Tatry.
W okresie letnim, Połonina Wetlińska przeżywa prawdziwe oblężenie. Największy ruch panuje na szlaku żółtym Przełęcz Wyżna - Połonina Wetlińska. Jest to zrozumiałe, ponieważ po pierwsze jest to najkrótsza droga na jej wierzchołek, po drugie jest to trasa łatwa i w końcu po trzecie: na Przełęczy znajduje się parking oraz przystanek PKS. Parking jest płatny (3zł/h samochody osobowe, 5zł/bus-van). Od sezonu 2012 można tam również co nieco zjeść. Szlak ten ze względu na to, że angażuje mało czasu jest niemal obowiązkowym programem wszelkich wycieczek, stąd w sezonie dużo tu tzw. autokarówek.

Połonina Caryńska
Obok Połoniny Wetlińskiej z pewnością zasługującą na uwagę jest znajdująca się w jej bezpośrednim sąsiedztwie, nieco wyższa Połonina Caryńska, której grzbiet rozciąga się na długości przeszło czterech kilometrów i składa z czterech wierzchołków, z których trzy znajdują się na trasie szlaków turystycznych. Najbardziej wysunięty w kierunku Berehów Górnych wierzchołek liczący 1245m n.p.m znajduje się poza szlakiem, co oznacza, iż ze względu na fakt, że jest to obszar Bieszczadzkiego Parku Narodowego, jest on dla turysty niedostępny.
Połonina Caryńska wzięła swą nazwę najprawdopodobniej od słowa "tara", co oznacza z rumuńskiego pole, ziemię - bądź z rumuńskiego "car", co można tłumaczyć jako miejsce leżące powyżej uprawianej ziemi (roli).


Tarnica

najwyższy szczyt polskich Bieszczadów i województwa podkarpackiego, wznoszący się na krańcu pasma połonin, w grupie tzw. gniazda Tarnicy i Halicza. Należy do Korony Gór Polski. W języku rumuńskim słowo "tarniţa" oznacza siodło, przełęcz). Wąski, ostry, nieco wydłużony grzbiet góry, z dwoma wyraźnymi wierzchołkami (1346 i 1339 m n.p.m.), wyścielają złomiska skał i zdobią bruzdy naturalnych zagłębień, a także resztki wojennych okopów. Z południowej strony opada w dół wysoka skalna ściana, a niżej rozścielają się wielkie pola kamiennego rumoszu. Na głównej kulminacji znajduje się punkt geodezyjny i żelazny krzyż ustawiony w 1987 r., upamiętniający – wraz z wmurowaną tablicą – pobyt ks. Karola Wojtyły 5 sierpnia 1953. Tarnica stanowi najbardziej atrakcyjny punkt widokowy w polskich Bieszczadach. Oprócz wspaniałej panoramy najbliższych grzbietów polskiej części Bieszczadów, w pogodne dni można dostrzec:Tatry , Gorgany, Ostrą Horę, Połoninę Równą, Połoninę Krasną i Świdowiec

W rejon tych gór prowadzą zaledwie dwa piesze szlaki turystyczne. Pierwszy to końcowy odcinek Głównego Szlaku Beskidzkiego(Ustroń – Wołosate), wiodący od schroniska w Ustrzykach Górnych (znaki czerwone). Odcinek ten w swojej końcowej partii jest bardzo atrakcyjny widokowo, prowadząc do przełęczy pod szczytem Tarnicy (1275 m n.p.m.) połoninami Szerokiego Wierchu. Drugim jest bardziej stromy szlak niebieski Biała – Grybów, który prowadzi z Wołosatego bezpośrednio na przełęcz pod szczytem Tarnicy. Z przełęczy na szczyt prowadzi krótki (15 min) boczny szlak koloru żółtego.

 

 

Copyrigcht © 2013 .